O falar non ten cancelas

Kirkuk (mais de 500.000 habitantes) ao norte de Bagdad, non sería hoxe o teatro das rivalidades étnicos-relixiosos e políticas tiñidas de sangue se non fose polo petróleo. 

Ao longo de moitos séculos, as minorías que habitaban esta rexión - Árabes, Turcómanos e Kurdos- viviron en harmonía. Pero dende que se descubríu o petróleo 900 000 barrís por día, todo trocou.

Houbo un intento dunha arabización forzosa ao través dunha expulsión masiva dos Kurdos e dos Turcos, a réxime de Saddam quixo invertir nun informe demográfico que favorecera a minoría árabe sunita.

Dende a caída da réxime, os Kurdos, que consideran Kirkuk como a súa capital histórica, queren unila a un Kurdistan autónomo. Unha medida que lle dotaría de recursos para contribuír ao seu desenvolvemento.

Como revancha, os Turcos, noutro tempo maioritarios nesta rexión, e os Árabes, estiman pola súa banda que Kirkuk debe quedar dentro dos territorios dun Irak unido.

En fin Turquía teme que unha unión de Kirkuk ao Kurdistán de Irak pode pór os cimientos dun futuro Estado Independente Kurdo.

Un precedente innadmisíbel para Turquía tendo en conta a situación exsitente no Kurdistán Turco. En consecuencia Ankara estima que a unidade desta vila ao Kurdistán de Irak constituiría unha liña vermella que xustifique unha intervención das súa tropas para, segundo eles, protexer a minoría Turca da rexión.

Aproveito para amosar a miña solidariedade co pobo Kurdo, que seguen loitando para acadar a súa emancipación. Non o teñen nada doado a verdade toda a vida recibindo paos por todos lados e un vergoñoso abandono pola Unión Europea.

Posto por MacLpafer.