O falar non ten cancelas

Onte fomos os tres ao concerto de Jazz  de  Philip Catherine trio, dentro da programación compostela jazz, no auditorio de galicia.

Nin que dicer ten que nos gustou, o jazz nunca me deixa de abraiar como tres músicos poden chegar a unha confluencia tan marabillosa.

Ademáis houbo unha canción na que nos fixo partícipe ao público, na que tiñamos que imitar tatareando as notas que o guitarrista tocaba, onde por un momento todo tipo de público confluíamos tamén nun tatareo máis ou menos desinhibido. As veces a comunicación non necesita máis.

En definitiva se un día tendes a oportunidade de velos, merece a pena.

Posto por MacLapfer.