O falar non ten cancelas

Esta fin de semana vimos en familia esta película, unha película que trata dunha nena á que se lle presenta a posibilidade de participar  nun concurso de misses infantís. Pero o concurso celébrase a centos de quilómetros do seu fogar. Debido a razóns económicas e outras de índole familiar deberán percorrer esa distancia nunha vella furgoneta todos os membros da familia (o seu avó adito á heroina esnifada, o irmán adolescente fervente admirador de Nietzche que leva 9 meses sen falar, o pai que escribiu un libro de autoaxuda sobre nove pasos para triunfar na vida, un tío gay que intentou suicidarse por unha historia de desamor e a súa nai estresada).
Van pasando por unha serie de situacións ao longo do camiño que provocan o sorriso, pero o que é mais importante provoca o pensamento. É unha película agradábel de ver que sen intentar ser demasiado pretenciosa, como outras que se fan hoxe en día, deixa un bo sabor no intelecto, reflectindo a decadencia da cultura norteamericana, a cultura do éxito, de esconder o fracaso, o feo, o non válido. O de negar a realidade ou maquillala. Pero tamén unha película ao favor da tolerancia e da importancia de ser un mesmo.
En fin unha película que recomendo a tod@s os que teñades hora e media que perder.

Posto por MacLapfer

Chúzao | del.icio.us