O falar non ten cancelas

X era un neno ao que nunca lle dixeron non. Dende pequerrecho sempre lle consentiron todo. O seus pais entendían que a educación debía ser o máis permisiva posíbel, para non coartar a súa potencialidade coma ser humano.

Que X  quería iso, pois iso, que X quería aquel outro, pois aquel outro. Que X cuspe ou roe ao seu curmán. Pois lle rimos a graza. Que lle pega a todos os compañeiros da gardería, pois non pasa nada.

E así foi medrando X, sen ningunha frustración. Xa que  dende pequerrechiño, non se tomaba ningunha decisión sen o consentimento de X. Na casa mercouse o ordenador que el quixo, a tele que el quixo, vistiu coma el quixo sempre, incluso cando chegou á adolescencia colaboraba na toma de decisións familiares dos seus proxenitores tanto a nivel familiar como de persoal da empresa familiar.

Ata se acostumaron ás saídas de ton cando non conseguía todo o que quería, porque a pesares de ter cartos e ser consentido, ás veces a vida é caprichosa e non nolo quer conceder todo.

Non entenderon, porque aquel profesor o expulsara cando se negou a apagar o móbil para entrar na clase.

Un día tivo moza, unha rapariga moi bonitiña, pero libre. Ao primeiro todo foi unha preciosa historia de namorados, como todas as historias cando dúas persoas se entregan ao amor.

Ata que un día a moza criu oportuno que esa historia debía rematar, e empezou a distanciarse de X, el percatouse que as cousas non ían tan ben coma sempre e perguntoulle se lle seguía a querer, ao que ela contestou NON.

Non daban crédito á noticia do xornal, non podía ser que o seu marabilloso fillo agredise esa rapaza cunha navalla, non pode ser, non poder ser! "este non pode ser o noso fillo".

Posto por MacLapfer

Chúzao | del.icio.us