O falar non ten cancelas

Cando o Trasno era moi pequeno, non sei exactamente a idade que tiña, pero non superaba so tres ou catro anos oíu unha conversa que tiñamos os adultos. Desas conversas transcendentais que as veces se teñen e que nesa ocasión versaba sobre o infinito. Nun silencio no medio da conversa, o trasno dixo todo cheo, o infinito está aquí, sinalando co dedo índice a súa fronte. 

 Posto por MacLapfer 

É lamentábel que teñamos que soportar as chapuzas dos Señores da Guerra, invaden un país soberano (coa disculpa de que está gobernado por un ditador), producen na postguerra un caos descomunal nun país que a pesar de estar nas mans dun ditador era dos poucos que na zona aínda tiña unha réxime bastante laica, e agora é un caldo de cultivo dos distintos fundamentalismos tribais. E por se fóra pouco, agora os señores da guerra queren tirar de Siria e Irán (os do eixe do mal) para producir estabilidade na zona, todo porque agora aprenderon un pouco de empatía á base de enterrar a miles dos seus soldados (xa lles pasou no Vietnam).

Paréceme ben que se vaian de Iraque, pero con orde facendo unha transición con Nacións Unidas e pagando con axudas económicas a chapuza que fixeron (os fundamentalismos cúranse con cartos e desenvolvemento). E non deixar unicamente que organice o cotarro Irán e Siria, creo que sería un grande erro.

  Posto por MacLapfer.

 Queremos recomendar encarecidamente a todos os que poidades pasarvos polo Auditorio de Santiago de Compostela a exposición "memorial da liberdade", que permanecerá alí ata fin de mes. Tamén se recomenda levar calzado cómodo e acudir sen presas porque é unha exposición amplísima sobre a loita pola liberdade e a represión que sufriu Galiza dende o 36 ó 76.

Entre outras cousas interesantes e necesarias para refrescar a memoria, podedes atopar o preámbulo do Estatuto de Autonomía de 1931, non estaría de máis que os nosos políticos lle botansen un vistazo para que non caian na tentación de aprobar un estatuto que nos leve á involución.

Posto por Fror de Toxo e MacLapfer

Había algún tempo que non aparecía por aquí. Son Trasno.

Este xoves fun co cole a ver a película "salvaxe", a min a peli non me gustou moito porque era moi parecida a Madagascar, que dende a miña opinión era moito mellor. Nembargantes cando me preguntaron se me gustaba, encollinme de ombreiros e non dixen nada.

posto por Trasno.

Érase unha vez unha familia de clase acomodada que vivía na capital. Esta familia tiña dous fillos, un neno e unha meniña e dende o mesmo momento do seu nacemento o rapaz sempre foi o favorito, non por ningunha habilidade en particular, simplemente porque se trataba dun varón.  O neno foi medrando rodeado de caprichos e xoguetes como o rei da súa casa, e unha enfermidade infantíl que a piques estivo de matalo e un embarazo da súa irmá adolescente contribuiron a agravar a atmosfera de favoritismo e sobreprotección que o envolvía.

Xa na  mocidade cambiou os seus xoguetes de neno por outros máis caros e sofisticados, ainda que no fondo viña a ser máis ou menos o mesmo, hai  que decir no seu favor  que a pesar de todo nunca se volveu engreido, altivo nin vaidoso. Sempre mostrou un carácter afable e responsable, nunca deu problemas ós seus pais, e estes seguiron a tratalo do mesmo xeito que sempre, incluso lle prestaban o seu BMW para sair con aquela panda de amigos tan raros cos que ía de vez en cando e nunca o presionaron para que rematara os estudos. E el seguía a desfrutar da sua xuventude, do nivel económico dos pais, dos longos meses de folganza , da ausencia de responsabilidades . Era feliz.

Pero chegou o fatídico momento  no que non pudo prolongar por máis tempo a súa estancia na universidade e así foi como dez anos despois de comezar a carreira se veu na cola do INEM. Axiña o pai botou man dos seus contactos e logo dunhas chamadas empezou a traballar nunha grande empresa, como recén licenciado que era un dos seus cometidos foi acompañar ó xefe a importantes reunións sostendolle o maletín. Certamente aquilo non era moito do seu agrado, ¡tanto como lle custara sacar a carreira!, pero o soldo era suficiente  para pagar as festas da fin de semana cos amigos.

Pasaron un par de anos e decidiu que era momento de sentar cabeza e casar coa noiva de toda a vida pero entón resultou que co soldo que bastaba para festas era imposible pagar unha hipoteca na capital. Mercaron un adosado nunha provincia colindante, nunha nova urbanización situada no medio da nada,  viuse obrigado a conducir cada día un par de horas ata un traballo que detestaba e nunca máis foi feliz.

Unha pequena rebelión a tempo pode evitar que nos deixemos engolir polo sistema, hai outro xeito de vivir, vivir en liberdade.

Posto por Fror de toxo

Coñezo unha persoa que por razóns laborais ten que estar toda a semana en Viveiro, traballa no ámbito laboral. Había dez anos que non ía por alí, porque aínda sendo desa localidade na soberbia da xuventude dixera que se “exiliaba” das Terras do Landro, porque alí non había futuro para ninguén.

E cal foi a súa sorpresa cando viu que as cousas non mudaron moito neses dez anos, a parte do goberno municipal iso si (agora alí tamén goberna o bipartito progresista co apoio de esquerda unida).

Todo segue igual de mal, sobre todo para as mulleres, seguen a traballar no pequeno comercio firmando nóminas de 940 euros traballando de luns a sábado e os domingos de feira pero cobran 450 euros ao mes (isto no mellor dos casos).A unha xitana un hostaleiro lle dixo que lle facía un  contrato de 2 meses, como axudante de cociña, cando finalizou o contrato e lle deu por pedir unha vida laboral só tiña 4 días cotizados. A esa mesma muller, outro hostaleiro da zona pretendía que pagase a seguridade social cos cartos da súa nómina.

 O mellor salario e as mellores condicións laborais atópanse nunha fábrica que rolda os  800 euros ao mes, onde se queres que che renoven o contrato xa podes estar disposto a facer horas extras sempre que chas pidan e traballar os sábados.

No mar traen por convenio a indonesios que traballan por 600 euros ao mes, non cobran por marea, e cando pasan tempadas en terra os poñen a morea nas habitacións da casa do mar ou nos pisos franco dalgún armador.

A xente resignada, ou o tomas ou o deixas, a inspección de traballo, sinceramente brilla pola súa ausencia. Había un eslogan publicitario hai anos de Viveiro que dicía. 

NO ES UN SUEÑO EXISTE.

 O meu amigo di

NON É UN PESADELO EXISTE.

Posto por MacLapfer.

Agora que corren malos tempos para Bush imos ter que cambiar de bando.

Posto  por MacLafer

Como ben sabedes a primeiros de decembro é a próxima asemblea do BNG. Entre outos temas discutirase o modelo de organizacióN. Unha das propostas é facer do BNG unha organización máis "eficaz", supuño que se dirán cousas como que o asemblearismo ralentiza moito a toma de decisións, e iso non é convinte cando xa se é unha forza de goberno..., e bla bla bla.

Nin que os militantes do BNG deran tanto a lata nas asembleas, se case non vai ninguén, sempre van os mesmos vaídosos aos que lles gusta oírse a si mesmos, unha especie de terapia de grupo na que se unen nunha catarse e discusión ideolóxica no mellor dos casos.

E por riba de todo rematase votando o resultado xa precociñado na cúpula da organización.

Asi que, por que tanto empeño en sacar o asemblearismo, se non dá a lata. Polo menos que non nos quiten o pouco que nos queda da UTOPÍA, na que por desgraza aínda creo.

Tamén quería dicer, que hai algún membro das correntes de A ALTERNATIVA e ENCONTRO IRMANDIÑO que me fan moita graza a velos defender a capa e espada o asemblearismo, porque hai anos eran os que defendían reducilo, cando aínda pensaban dirixir o devenir da organización, dende logo como se pode ter tan pouca vergoña.

Por último, creo que O BNG ten que seguir co espíritu co que foi creado, coa súa forma organizativa orixinal. Iso si sería convinte que o BNG se transformara nunha organización asamblearia de unha muller/home unha voz e un voto.Unha organización da cidadanía galega econacionalista e representativa da esquerda democrática, sen tantos partidos detrais, onde todos sexan o BNG.

posto por MacLapfer

Nun programa de zapping ensinaron como motivaban aos empregados nunha empresa chinesa, colocaban carteis nas paredes que dicían máis ou menos isto:

Se non te esforzas a tope no traballo hoxe,

mañá esforzaráste na procura doutro traballo.

Miúdo Comunismo máis humanista.

Se Mao levantara a cabeza.

Posto por MacLapfer.

Este domingo 12 de novembro fun co Trasno á manifestación de NUNCA MAIS  en Compostela.

Dóeme dicilo pero non eramos moitos os que estabamos alí, sobre todo se o comparamos coas convocatorias anteriores, poderíase buscar multitude de xustificacións para a falta de afluencia pero non me apetece. A miña reflexión prefire ir noutra liña, quero alertar ao pobo galego con conciencia de país que porque cogoberne unha forza nacionalista na Xunta non significa que todo está solucionado, nada mais lonxe da realidade, se hoxe afundira outro monocasco nas nosas costas e volvera a pasar o de hai catro anos (que tal como están as cousas chegará, so é cuestión de tempo) estaríamos igual de perdidos.

Cómpre non adormecernos e ser igual, ou máis, críticos cos que agora ocupan cargos de responsabilidade,  deixando á marxe a nosa afinidade ideolóxica por civismo por cidadanía e como non por preservar o noso ecosistema.

posted by MacLapfer