O falar non ten cancelas

DEFLACIÓN

A verba encomeza a facerse sitio nos medios de comunicación: a deflación, é coma unha inflación negativa, unha evolución dos prezos medios á baixa varios meses consecutivos.

Varios indicadores explican a gravidade desta crise. Nos EE.UU., os prezos á produción tiveron o maior retroceso dende 1.947. En China, estase a constatar un ralentizamento dos prezos ao consumo: coa taxa das exportacións á baixa, as empresas miran cara o mercado interior, o que fai que os prezos teñan que baixar. En Europa o prezos das materias primas baixan, petróleo principalmente pero tamén outras materias. En todo o mundo fúndese o sector inmobiliario...

A mecánica é simple. A crise do crédito, afecta ao comercio internacional, reduce a demanda de materias primas e dos produtos cuxos prezos caen. Os países produtores, tocados a súa vez por ditos retrocesos, reducen as súas importacións e diminúen os seus prezos para soster a oferta. Unha espiral cara abaixo que ten o risco de autoalimentarse. Para certos países emerxentes, as consecuencias son nefastas.

Situados na súa incapacidade de equilibrar as súas relacións financeiras co resto do mundo, son a vangarda dos desordes monetarios e están sometidas polo FMI a novas restricións.

 A todo isto temos que engadir o repliegue da especulación. Os fondos que fixeron cartos co petróleo, os cereais ou o niquel, fixeron unha desbandada catastrófica, provocando unha caída en pidado nos parqués. É por isto que o barril de petróleo que valía 150 dolares en xullo pasa agora a valer so 50. Ocurriu unha cousa moi similar  na crise de 1.929.

Agora numerosos especialistas conversos á filosofía intervencionista do estado reclaman "unha acción intelixente do Estado como regulador dos mercados imperfectos". Algúns, tradicionalmente posicionados máis á esquerda constatan que na situación actual "soamente os Estados poden gastar" e defenden "un aumento coordinado dos orzamentos públicos", co fin "que a débeda pública reemplace á débeda privada". Pero tanto os especialistas liberais como os da esquerda en materia económica evitan abordar unha cuestión esencial: cal debe ser a fin destas accións da colectividade e do público, para que deberían servir, baixo que criterios? Debería consistir nun endurecimento das regras, máis para seguir facendo o mesmo, ou de cambiar as regras do sistema e a súa finalidade?

A cidadanía debería tomar parte activa (é hora de non baixar as orellas e facerse oír) neste momento histórico para forzar o cambio das regras do sistema cara unha maior transparencia e democratización dos sistema financeiro. A súa vez deberíase aproveitar para devolver o protagonismo aos entes  públicos que sexan garante do benestar da súa cidadanía e corrixan as desigualdades e desviacións do mercado.

Posto por MacLapfer.