O falar non ten cancelas

Sir Paco Vázquez, xa o dixo. Que non se pacte cos do BNG, mellor facer un pacto co PP. E Losada que é moi obediente, xa insinuou que ao mellor gobernaba en minoría con apoios puntuais co PP.

É lóxico, o PSOE xa perdeu parte do electorado nestas eleccións porque era un electorado "Vazquista", un electorado que se pode describir socioloxicamente como "Ultra conservador", "Nacionalista Español", e por suposto "Fundamentalista Católico" mais propio "del movimiento" de toda a vida.

De todos os xeitos, espero que Touriño, poña en vereda ao Sr Losada, porque se non valen os do BNG para pactar na Coruña, creo que non debíamos valer para pactar en ningures. O hai pacto de progreso en todas partes, ou aquí temos que romper os cacharros en todos os concellos e se me apuras tamén na Xunta.

Os militantes, simpatizantes e votantes do BNG temos dereito a que se nos garde un mínimo de respecto, non somos de usar e tirar para que rendibilice sempre o PSOE o traballo e o bo facer de parte dos nosos representantes e dirixentes, é hora da facerlle saber ao PSOE que fomos moi xenerosos, pero que a nosa paciencia pode chegar ao seu fin e que queremos que se nos trate cun mínimo de dignidade.

Touriño pon orde na casa!!!

Posto por MacLapfer.

Despois de actuar coa Casa Branca coas mans de ferro, agora reculan e aproban máis cartos dende o congreso para manter as tropas en Irak.

Se temos en conta  que o povo norteamericano votou aos demócratas hai uns seis meses  para precisamente elaborar un calendario de retirada das tropas, teñen que sentirse na actualidade realmente moi traicionados.

Xa vai sendo hora que ese povo se dea de conta que o seu sistema bipartidista, que por outra banda tantos desexan no noso estado, e a antítese da democracia e da pluralidade. E empecen a votar aos partidos minoritarios.

Posto por MacLapfer

Coma sempre todos gañaron! Somos un país de gañadores, non hai perdedores. Nin o soño americano vamos!. Pero iso debe de estar no decálogo dos políticos, ver sempre o vaso medio cheo, transmitir optimismo e seguridade.

En canto ao BNG, foi unha xornada dende o meu punto de vista, agridoce, doce porque teñen máis presenza no rural e vilas pequenas (quitando casos coma o de Viveiro), e iso é moi importante para o BNG, que tradicionalmente se alimentaba dos votos urbanos. Incluso temos varios casos de maioría  absoluta á marxe da histórica Allariz. (Véxase Monforte).

A parte negativa, o urbano, os resultados de Ferrol, Vigo, e non digamos Pontevedra foron dende o meu punto de vista, salvando distancias entre elas, bastante vergoñentos.

Ferrol, pola dificultade que entraña compaxinar ser unha opción de goberno con ser unha organización de base, volcada nos valores da participación cidadá e do desenvolvemento sostíbel.

Pontevedra, que pasa con Pontevedra? que elección tras elección Lores vai perdendo votos. Que xa na segunda lexislatura tiña que oír queixas da súa xestión no ámbito social. Que moita recuperación do casco histórico, pero que os temas sociais non estaban moi atendidos. Canto haberá de certo nisto? Non creo que todo se deba a non saber comunicar á cidadanía os grandes logros feitos na cidade.

Vigo, que vou a dicer de Vigo, que non se saiba xa. O único que espero para o ben da súa cidadanía,  é que sexa desta! porque parece que esta vila leva instalado nun "by pass" eterno

En canto a Coruña, Lugo, Ourense e Santiago, máis debido a perda de maiorías absolutas que a méritos propios mantivéronse resultados dignos.

En consecuencia teño unha pequena sensación de  que existe un pequeno estancamento do BNG que pode ter unha lectura positiva ou negativa dependendo de como se queira ler, positiva porque parece que tocamos fondo que non baixamos dunha determinada porcentaxe de voto. Negativa, cústanos medrar, incluso tendo responsabilidades de goberno na Xunta.

Finalmente,dicer que o electorado lle deu outra oportunidade ao BNG, para que faga  visíbel dunha vez por todas un cambio, un cambio real, dende as áreas de xestión que están nas súas mans. Un cambio que diferencie con claridade as políticas sociais, ecolóxicas e democráticas que lle son propias e que tanto defendimos no pasado e evitar que se lle perciba como unha continuidade de "mais do mesmo".

Posto por MacLapfer.

Dende o meu punto de vista estivo bastante contaminada coa cuestión Vasca.Tema listas e demáis. Un culebrón xurídico que foi o filón argumentario do Partido Popular, que ao longo da campaña, unha vez máis, utiliza a ameaza do terrorismo de ETA para desacreditar o goberno. Mariano Rajoy chegou a dicir que o executivo fortalecera á organización separatista. Esta diarrea verbal tranformouse na estratexia predilecta da dereita Española. Denunciando o espectro do terrorismo, aforrou presentar a súa xestión municipal e autonómica, pouco relucintes en materia de política social.

A reforma sobre a legalidade e a violencia doméstica, as vodas gays ou a regularización masiva de sen papeis foron os principais cambios avalados polo partido socialista obrero español. Os únicos dos que poden vanagloriarse. E, unha vez máis, as propostas en materia de política social foron as grandes ausencias nesta campaña polos dous grandes partidos.

Non esquezamos que o traballo precario segue a ser a norma no Estado Español, que o acceso a vivenda e catastrófico, e que aínda que as cifras macro económicas parecen positivas estan sustentadas nunha economía moi feble como é o sector inmobiliario.

Unha triste estatística que comparten os dous principais partidos do Estado que despois de alternar 25 anos no poder seguen o ritmo das políticas liberais.

Posto por MacLafer.

Hoxe atopamos este hipotético final para a saga de Harry Potter, é un final un  tanto "muggle" pero divertido.

Por certo o video reflicte moi ben a relación entre Harry e Snape.

Posto por Trasno e Fror de Toxo.

Agora xa sei que se fixo coa miña aportación extraordinaria, nin o papa pode competir co noso "Rego móbil".

Espertou tanta envexa que os de Conde Roa puxeron a quinta na procua do"vuelco electoral" que tanto necesitan.

Os de Bugallo, son tan grises e previsíbeis que non temos nada que destacar. Supuño que seguirá a negarlle a comida aos nenos. 

Posto por MacLapfer

Como vai convivir Sarkozy coas  pequenas contradicións agora?

Quen vai gañar a batalla? 

O Sarkozy pro americano ou  o pobo francés atado aos valores de independenza e aos valores universais democráticos.

Espérase unha intensa batalla política e ideolóxica, batalla no xogo de alto nivel, como o rol da Franza na Europa e no mundo, un mundo salvaxemente capitalista, o cal atravesa unha profunda crise, unha violenta crise. Un mundo tamén en transformación permanente con loitas pola resistencia.

Sarkozy integrou á francesa os valores ideolóxicos neoconservadoras da administración norteamericana e unha "ética" da inegalidade natural, a superioridade occidental e un xeito de integrismo patriótico.

Quer unha Franza estreitamente ligada á OTAN e aos EE.UU.

Unha Franza lista a intervir de xeito militar no exterior.

 Unha Franza onde se pode modernizar o seu armamento nuclear.

Unha opción que fai da potencia e do militarismo  os pilares do novo rol internacional de Franza.

Un seguidismo de Washington no oriente medio. Un sostente unilateral á política de ocupación de Israel. (xa o dicía na campaña por certo)

Tamén di que Franza non lle debe dar o lombo ao mediterráneo. Pero di non a un tratado de amizado coa ex colonia Arxelia.

Di non á entrada de Turquía na UE.

Di si a unha política ultrarestritiva de inmigración.

Non propón ningunha iniciativa á resolución do conflito palestino - israelí.

En definitiva estamos lonxe da unión mediterránea que propón.

A súa vez abusou dun discurso de corte neocolonial ao longo da campaña. Un discurso que robou á extrema dereita, onde se nega a recoñecer o feito colonial francés e moito menos está disposto a pedir disculpas por ilo.

En fin todo un poema anti humanista. Esta política exterior do "petit napoleón" pode facer recular a Franza no mundo e os valores que sempre foron habituais no país galo "liberté, egalité et fraternité"

Posto por MacLapfer

O lider do Partido Cristiano Demócrata propuxo autorizar as mulleres estranxeiras de abortar en Suecia, o ministro de asuntos sociais, Göran Hägglund, non para de recibir críticas dos membros do seu mesmo partido. Unha mobilización anacrónica nun país que dispón dunha lexislación sobre a interrupción do embarazo das máis liberais de Europa.

Dende 1975, Suecia autoriza a práctica do aborto sen ningunha restrinción, ao longo das 18 primeiras semanas. Pero ata o día de hoxe soamente as Suecas e as mulleres que vivían no territorio nacional podían interrumpir o embarazo.

O goberno Social Demócrata iniciou unha reforma que permita cambiar dita situación. E ao perder as eleccións lexislativas, ocupou o ministerio de asuntos socias un membro do Partido Cristiano Demócrata que é socio do novo goberno de coalición de centro dereita.

A igrexa está tamén a facer presión, argumentando que isto vai producir "turismo abortivo", pensando principalmente nas polacas que as miña probes teñen que padecer unha rexime fundamentalista católica dos "Xemelgos fascistas". Ameazan con romper a coalición de goberno sostentada segundo eles pola comunidade cristiá.

Menos mal que en Suecia a confesión maioritaria e a luterana, e acusan aos católicos de monopolizar a voz dos cristiáns e de propagar un punto de vista  sen contar coa opinión das mulleres.

Ademáis unha sondaxe di que o 65% dos Suecos están ao favor da reforma.

Así que espero que o ministro siga valente e saque en xuño a emenda da lei no parlamenteo sueco e "vaian a rañar" a outro lado os fundamentalistas católicos.

Posto por MacLapfer

Nun discurso feito o 29 de abril polo novo flamante presidente neoliberal, autoritario e pro americano "Le petit Napoleón-Sarkozy" botou as seguintes perlas "Maio do 68 nos impuxo o relativismo intelectual e moral": "Os herdeiros do Maio do 68 impuxeron a idea do todo vale, onde non existía diferenza entre o bo e o malo, ningunha diferenza entre o verdadeiro e o falso, entre o bonito e o feo. Quixeronnos facer crer que o alumno valía tanto como o profesor, que os exames non eran necesarios. Que a vítima contaba menos co delincuente".

"Le petit Napoleón-Sarkozy"volve a sacar o debate do maio do 68, un debate moi recorrido polos seudointelectuais de dereitas. Pero de que debate estamos a falar? A memoria imposta deses acontecementos, incluso por un sector da esquerda, é a dunhas revoltas de estudantes contra as xerarquías, dunha grande festa onde estaba "prohibido prohibir". Pero existe outra memoria do maio do 68 ocultada de xeito intencionado, a máis grande folga de obreiros e empregados da histoira da Franza, que foi preparada polos grandes movementos de solidariedade co pobo do terceiro mundo, e co pobo do Vietnam.

Os señores da dereita defensores da orde e da autoridade teñen que criminalizar o espíritu do 68 porque lles da medo que a cidadanía teña capacidade para ser libres e creativos, pensen por eles mesmos, sexan solidarios e incluso opten por cuestionarse moitas cousas que dinamitaría os pilares do sistema que eles tanto defenden.

Posto por MacLapfer

Cinco xornalistas arxelinos foron condenados  ao cárcere por facer o seu traballo. Dous meses de cárcere para Abla Chérif e Hassane Zerrouky, e a xornalista Yasmine Ferroukhi. Cinco meses de cárcere para Mohamed Benchicou, o director do xornal “Matin”, xa encarcerado dende hai dez meses.

A liberdade de expresión en Arxelia sofre duras represións, non hai semana onde non pasen xornalistas polos tribunais.

O director do “Matin”, Mohamed, está no cárcere dende hai dez meses en condicións sanitarias deplorábeis, e o seu estado de saúde estase a deteriorar. “Le Matin” que  tiña unha difusión de 150.000 exemplares por día en Arxelia, deixou de publicarse dende xuño do 2004. Catro xornalistas, que dende as súa columnas, tiveron a mala idea de investigar as malversacións financeiras que implican a persoas próximas do poder, están hoxe ameazadas de prisión e multas exorbitantes.

Os xornalistas arxelinos pagaron un grande prezo por combater o integrismo islámico. Máis de sesenta deles foron asasinados. Hoxe, un código penal transforma a súa profesión en delicto. A represión da prensa en Arxelia engádese ao agravante de falta de liberdade de prensa no mundo.

Que pouco se fala de Arxelia, dependemos tanto do seu gas. Non vaia ser que os enfademos!

Podes apoiar a estes xornalistas cunha firma dixital no xornal Francés L´Humanité

Posto por MacLapfer.