O falar non ten cancelas

 

Volvemos ás andadas coa sanidade privada, é lamentábel, pero seino de primeira man. Se estades en lista de espera para unha intervención cirúrxica estade ao tanto porque vos poden  chamar por teléfono e darvos  a opción de operarvos pola privada. Incluso nun centro privado que pode estar a centos de quilómetros da vosa casa ( por exemplo dende a mariña luguesa a un centro privado da cidade da Coruña por exemplo). Ademáis baixo presión para que tomedes unha decisión canto antes e baixo a ameaza de que se non optades polo centro privado a espera para facelo no centro  público que vos corresponde se pode alongar considerabelmente. Nin que dicir ten que os custes que supón ir operarse fóra da vosa localidade e dos familiares que vos acompañen van por conta vosa.

 En definitiva favorecer unha vez máis o sector privado, nos cales incluso moitas veces operan os mesmos profesionais do sector público. Unha vergoña.

Cando o razoábel sería facer unha boa lei de incompatibilidade nos profesionais sanitarios para que so traballen no público e apostar pola xestión pública de calidade.

 

Posto por McLapfer

 

A MONARQUÍA MARROQUÍ-MOHAMMED VI-ONCE ANOS DE REINADO. 

Case once anos pasaron xa dende que Mohammed VI, fillo de Hassan II colleu o timón do seu país, Marrocos, despois de 38 anos de reinado do seu proxenitor Hassan II morto no 99.

País de monarquía constitucional pero onde o monarca reina con poder absoluto, el nomea, conforme á constitución, o primeiro ministro e os membros  do seu goberno. A súa autoridade é lexitimizada relixiosamente, é descendente do Profeta. É polo tanto posuidor do poder temporal e espirtual.

 Ben é certo que ao día seguinte da súa entronización , o xove monarca multiplicou os xestos que amosaban ir contra corrente da política realizada polo seu proxenitor, sobre todo en cuestións relacionadas coa liberdade, da democracia e dos dereitos do home.  Permitíu aos seus opoñentes políticos exilados entrar no país e quixo por luz sobre a existencia sobre os centros de detención e de tortura da triste memoria do país. Once anos mais tarde, o país ten unha excelente imaxe de marca no estranxeiro e continúa atraendo turistas e investidores. Mohammed VI aparece coma un home moderno, demócrata, deportivo, que non dubida en romper co protocolo polvoriento do antigo reino.

 Suscitou numerosas esperanzas.  Pero ditas esperanzas  foron enseguida frustradas. Tanto no ámbito dos dereitos humanos, coas violacións contínuas dos mesmos xa que seguen a exisitir:   Arrestos arbitrarios, Violencia policial, Torturas nas comisarías.

No ámbito económico : destacar un altísimo desemprego,  os modos de xestión máis propio do pasado como o clientelismo brutal, unha corrupción desmesurada ... , A pesar dos investimentos extranxeiros seguen se formar parte dos países emerxentes, seguen rezagados cun sistema económico moi dependente que non conquire saír do sub-desenvolvemento.

 No tema da muller sacaron un código da familia sobre o estatus das mulleres con pequenas reformas moi tibias que no esencial non aporta grandes cambios no fomento da igualdade. Sen contar co problema Saharaui de todos sabidos.

En definitiva Marrocos, con pequenos avances,  é calquera cousa menos un Estado de dereito, a pesar do escaparate democrático coidadosamente adornado cara a galería occidental. 

Pero mentres teñan man de obra barata para as multinacionais franco-españolas e sexan un bo aliado de Estados Unidos na zona ninguén en occidente lle poñerá os puntos sobre os ies.

Posto por McLapfer

   

 

 

Mentres a mirada se perde no espello  que reflicte a imaxe dun pensamento sobre a vacuidade da existencia humana, unha bágoa molla a pantufla gastada no talón que amosa o andar con determinación, froito da fuxida dunha vil e mentireira realidade cotiá que asfixia a alma cunhas cortinas de IKEA ata rebentar.

 

Que tipo de resposta nos daría este individuo se estivesemos no 36.

Fusilamentos masivos quizais.

Dicir que este "petit maitre" estivo 8 anos na Moncloa.

Posto por Mc Lapfer

 

Que mais ten que pasar para que a cidadanía esperte dese letargo no que está mergullado.

Houbo unha crise causada polos máis avaraciosos e despreciabeis dos sistema neoliberal capitalista.

Nos primeiros momentos estiveron mois asustados e ata se falaba das bondades do "papa estado" para salvarlles o cu.

Aínda por riba non houbo culpábeis, ninguén responsábel. Iso si os especuladores se xubilan con pensións hipermillonarias mentres nos piden que traballemos ata os 67 anos.

Puxeron un par de parches mal colocados no sistema e eiquí non pasou ren. Nada de cuestionar o sistema capitalista que segue a ser moi válido.

Para máis inri agora os que temos que pagar a crise somos os máis febles, reducir gasto público en prestacións sociais, gasto sanitario, contención dos soldos cando non reduccións.... Ademáis con ameazas...

En definitiva as mesmas recetas de sempre, as neoliberais.

A todo isto unha esquerda  super desorientada e desconectada do groso da cidadanía que se sinte indefensa e desconfía da clase política, repetindo ao unísono "sonche todos iguais".

Polo tanto gaña e gañará a dereita que afondará nas recetas que nos alonxe cada vez máis da democracia e da xustiza social.

Entón a que estamos a esperar agora?

 

Posto por Mc Lapfer

 

Despois dun longo letargo,  afastado da realidade , nun seudo estado catatónico e vexetativo, estou espertando aos poucos dese coma voluntario.

Ao mellor aos poucos sego comentando algún que outro asuntiño.

Posto por Mc Lapfer

 

 

Este domingo 10 da maio vaise decidir o futuro da organización política do BNG. Falan de 4 listas nada menos que optan a liderar a organización.  

Se vos son sincero, a min os personalismos non me interesan. O único que espero dese futuro consello nacional e que tome medidas valentes para a rexeneración democrática da organización volvendo ao asemblearismo e por suposto pasando páxina aos comportamentos tan pouco afortunados que se tiveron nas áreas de responsabilidades do bipartito que non volverei a dicir.

 

Creo que non é tanto pedir, que o BNG  volva a ser esa organización da cidadanía nacionalistas e de esquerdas que teña unha estrutura organizativa horizontal no que cada muller e cada home teñen dereito a influír no devenir da súa organización. Quen lidere este proxecto con estas condicións, independentemente da lista que veña, benvido sexa.

 

O problema é que moi poucos defenden abertamente a volta ao asemblearismo polo que de poder votar, non son militante, hai dúas listas que non me inspiran confianza, porque non din abertamente que queiran que o BNG volva a ser asembleario.

 

Sería un grande erro e retroceso que o BNG non volva ao asemblearismo cando nas forzas altermundistas e da nova esquerda  no mundo estase a pór en dubida o modelo organizativo dos partidos clásicos, modelo polo que babea algunha das listas que se apresenta por certo.

 

 

Finalmente, dicir, que eu vou estar moi atento ao que ocorre o domingo dez de maio, porque aínda que nas eleccións á xunta castiguei á organización polo seu retroceso democrático e pola súa pésima xestión á fronte da xunta, estaba disposto a devolverlles a confianza nas europeas, pero se vexo que o BNG segue con máis do mesmo, se non se produce unha rexeneración democrática da organización, entón que non conten comigo. Non necesito outra organización clásica desfasada, non necesito máis do mesmo. E tería que esperar que no panorama galego naza outra organización política que me represente.

 

So me resta por dicirlles a militancia que vaia acudir o 10 de maio que reflexione ben o seu voto, porque non so está nas súas mans o futuro da súa organización senón o futuro do nacionalismo galego en xeral, en definitiva de Galiza. ÁNIMO, e espero poder votarvos en xuño.

 

Posto por MacLapfer.

 

Hai unha cooperativa de 36.500 membros en Suecia que é dona dun Banco. Neste Banco os membros préstanse cartos uns aos outros sen intereses. Non é un conto de fadas, nin unha utopía. Chámase JAK (http://www.jak.se/int/).

As oficinas da coopertiva bancaria están por todo o país: na casa de cada membro, en cada obradoiro, horta...JAK é unha asociación, tamén é un banco, pero por riba de todo é un movemento social. Un movemento social que naceu en 1.965 e que non para de medrar.

Prestar cartos sen intereses non é nada novo. Faise as veces entre familiares e amigos. A novidade é o tamaño do grupo. Non se trata de cinco ou dez persoas, senón de 36.500 (aproximadamente 1.500 membros novos cada ano). Unha das críticas de JAK aos intereses é que perxudican ao 90% da poboación.

Hoxe JAK conta con aproximadamente trinta empregados aos que lles hai que pagar un soldo, e non so iso, tamén ten outros gastos fixos. JAK, é, polo tanto, unha coopertiva que ofrece un servizo profesional aos seus membros.

Para pagar este servizo, os beneficiarios dos préstamos teñen que pagar unha tasa administrativa. É o custe real do préstamo.Para asegurar que o sistema non se pare e que novos membros podan beneficiarse de préstamos sen intereses, JAK inclúe nos seus préstamos unha cláusula de aforro obrigatorio. Resumindo: se tomas un préstamo de 50.000 euros a devolver a 20 anos, JAK obrígache a aforrar outros 50.000 euros nunha conta paralela aberta e blindada. Cando rematas de devolver o préstamo, JAK che abre a conta e podes dispor dos 50.000 euros. ?Que fixo JAK ao longo dese tempo con eses cartos?. Pois prestalos a outros membros.

JAK é unha cooperatova democrática que da moita importancia á formación dos seus membros. Invirte cartos nilo e non o fai en publicidade. Os membros asisten a cursos organizados por JAK e con ilo está mellor preparados para presentalo a todos os seus contactos. JAK tamén apoia a outros proxectos que queiran sacar adiante iniciativas similares noutros países. Unha asociación Italiana o está intentando.(http://www.jakbankitalia.it/
 

 

 

Vázquez continúa a enarborar a bandeira da liberdade de elección lingüística, como Feijóo o fixo durante a campaña electoral. "Nós entendemos que é unha situación complicada pero que evidentemente compartimos a voz da rúa, e de feito está no programa electoral porque nós cremos que non era lóxica a situación que se estaba dando. Nós entendemos que hai que darlles maior liberdade de elección aos pais, aos profesores e aos alumnos. Entendemos tamén que en Galicia hai dúas linguas oficiais e que a xente debe de poder opinar e elixir e que vai ser e así estaba no programa como un dos puntos fortes e por tanto levarase a cabo no tempo debido. Non vou falar nin dun mes, nin de dous, nin dun ano, aínda non temos polo de agora o equipo de traballo. É unha promesa electoral e ímola cumprir, por suposto", reitera.  GALICIA HOXE.

Van ser cautivos do seu programa electoral, estes "seudo defensores da liberdade" que queren derrogar o decreto da lingua baixo en defensa da libre elección da lingua na que os pais queremos que os nosos fillos se formen. Porque parece ser que o castelán corre perigo.

O meu fillo foi educado nunha escola unitaria rural en galego, foi baixar a cidade para facer a primaria e xa se fodeu todo, totalmente castelanizado ata hoxe que está na ESO (por certo na primaria galego impartíao unha Andaluza que non tiña moito idea da nosa lingua).

Sr Vázquez, xa que vai aplicar o aparheit lingüístico, espero e esixo, como pai que son e que quero tamén ter a liberdade de escoller, ao menos que os galegos falantes sexamos de segunda, que o meu fillo poida realizar toda a súa educación na lingua de Rosalía.

E se tan democrático e defensor da liberdade e Vostede e o Sr. Feijoo supoño que non poñeran problemas á miña petición, custe o que custe.

Pero moito me temo que o que esconden e coma sempre un desprezo pola nosa lingua, e agora dirán que a segregación en tempos de crise non procede porque sae moi caro. Iso si o decreto haino que derrogar e nestes momentos de crise creo que a lingua que se vai ter que sacrificar e o Galego...

Posto por MacLapfer

 

 

Evo Morales parou a folga de fame o martes pola mañá despois de que obtivo do congreso a confirmación de aceptar a nova lei electoral, que vai rexir os escrutinios presidenciais e lexislativos do 6 de decembro. Evo empezou como ben sabedes a folga o xoves en compañía de 14 dirixentes sindicais próximos ao  poder, para presionar ao parlamento.

Despois de nove horas de debate e duras negociacións, os parlamentarios das dúas cámaras, reunidos no congreso adoptaron o compromiso de crear un novo rexistro electoral actualizado e biométrico, con pegadas dixitais, que se usarán nas próximas eleccións de decembro e no escrutinio de abril do 2010 destinado a renovar os gobernadores.

Dito rexistro foi unha demanda da dereita que está na oposición, que é maioritaria no senado pero que está en minoría no congreso, que xulgaba o rexistro actual viciado de irregularidades e que quer garantir transpariencia. Esta medida terá un custe de 26 millóns de euros, que terá que ser financiado sobre un orzamento que estaba destinado a mercar un avión para o presidente.

Pero a nova lei tamén vai permitir organizar o voto dos cidadáns/ás de Bolivia do estranxeiro e acorda sete escanos reservados aos representantes dos pobos indíxenas, dous puntos que foron cruciais na negociación.

2000 persoas ao través de todo o país estaban dispostas a unirse á folga co presidente. Pero non fixo falta. Evo Morales declarou: "Co apoio do pobo, é posíbel de parar a eses pequenos grupos que pasan o tempo a causar perxuizos ao congreso". Todas as enquisas indican que o presidente é favorito á reelección.

Parecíame interesante compartir esta información sobre Evo mais que nada porque xeralmente soen dar unha imaxe bastante pexorativa deste lider político sudamericano, propiciado sobre todo pola dereita mediatica.

Posto por MacLapfer